Het Omgevingsprogramma Groen in Waterland heeft een duidelijke ambitie: het beschermen van planten en dieren, het tegengaan van de afname van insecten en vogels, en het creëren van meer ruimte voor natuur in de bebouwde omgeving. Mooie en noodzakelijke doelen, zeker in een tijd waarin biodiversiteit wereldwijd onder druk staat.
Maar wie rondkijkt op Marken, ziet een zorgwekkende ontwikkeling. Ondanks de goede voornemens verdwijnt er in de praktijk steeds meer groen. Struiken maken plaats voor bestrating, natuurlijke oevers worden aangepast, en kleine stukjes leefgebied voor insecten en vogels verdwijnen stukje bij beetje.
Juist die kleine groene plekken zijn van grote waarde. Voor bijen, vlinders en vogels vormen ze voedselbronnen, schuilplaatsen en broedgebieden. Wanneer deze plekken verdwijnen, heeft dat direct gevolgen voor de biodiversiteit. Minder insecten betekent uiteindelijk ook minder vogels — een kettingreactie die moeilijk te herstellen is.
Het wringt dan ook dat beleid en praktijk niet altijd op elkaar aansluiten. Waar het programma inzet op vergroening, lijkt de uitvoering op Marken soms de andere kant op te bewegen. Dat roept vragen op: hoe worden keuzes gemaakt? En hoe wordt gecontroleerd of de doelstellingen daadwerkelijk worden gehaald?
Als we echt werk willen maken van natuurbescherming, is het belangrijk dat plannen niet alleen op papier bestaan, maar ook zichtbaar worden in de leefomgeving. Dat betekent: kritisch kijken naar ruimtelijke ontwikkelingen, bewoners betrekken bij groenbeheer, en vooral bestaande natuur koesteren in plaats van laten verdwijnen.
Marken verdient een groene toekomst. Niet alleen voor de mensen die er wonen, maar ook voor de planten, insecten en vogels die er afhankelijk van zijn. Het is tijd om de ambities van het Omgevingsprogramma Groen in Waterland om te zetten in concrete actie — voordat het groen definitief verdwijnt.
